Volhouden

Het is al geruime tijd droog, dus gisteren de aardbeien maar eens water gaan geven. Nu de bloemetjes hier en daar tevoorschijn komen hebben ze voldoende water nodig om goed vrucht te zetten. De kruisbessen dragen zelfs al kleine minibesjes. Ik hoop wel dat de nachtvorst geen roet in het eten gooit, want de afgelopen week was het een paar keer raak. En met de bessenstruiken, pruimen- en kersenbomen in bloei hopen we natuurlijk wel dat de bloesem niet bevroren is. Tijdens het water geven bij de aardbeien zie ik de haagwinde hier en daar al weer naar boven komen. Het is een niet aflatende strijd en dit jaar gaan we wéér proberen om het van dit woekerende onkruid te winnen. Paul is véél beter in volhouden dan ik. Bij mij zakt de moed me al (te) snel in de schoenen. Als ik dan in de tuin sta en ik kijk om me heen... Maar er zijn ook pluspunten, aan dat onkruid. Toen Johan Cruijff zei: 'elk nadeel heb z'n voordeel' zullen best heel wat mensen hun wenkbrauwen hebben opgetrokken, maar in dit geval moet ik hem toch gelijk geven. Tussen de frambozen in onze tuin staat overal gras, ook het oude (hoge) gras wat er vorig jaar al stond en de afgelopen winter verdroogd is. Wat een bende. Maar die chaos verbergt dus wel een bijzonder mooi eendennest, zo ontdekten we gisteren. En dat op amper vier meter van onze voordeur! Paul schrok zich de ......., toen hij gisteren in de tuin bezig was en er ineens een vrouwtjeseend voor zijn neus opvloog! Paul kon aan het nest zien dat het nog nauwelijks bebroed was, dus we moeten nog ongeveer vier weken geduld hebben om die leuke kleine pijltjes te zien.

En dan te bedenken dat we nog zo'n 'nadeel' hebben: een half ingestorte kas vol onkruid en brandnetels. De positieve keerzijde daarvan is dus mooi wel de voedselvoorziening voor ons steenuiltje, wat ik nu steeds vaker in de opening van de nestkast zie zitten, in de appelboom naast de kas. Een muisje weet hij er vast wel te vangen.