ruilen, nee dank u

Tijdens de bessenoogst steeg het werk me toch wel enigszins boven het hoofd en bestonden de dagen uit werken bij de werkgever en werken in de bessen. Maar alles went, en met de jaren kan ik steeds beter een knop omzetten en accepteren dat het op dat moment dan maar zo is. Intussen zitten de bessen allemaal achter glas en hebben we even een adempauze, in ieder geval wat de oogst en het verwerken ervan betreft. De frambozen zijn nog niet op hun top, dus dat is goed te doen. Niet dat we tijd over hebben :) Drie van onze kippen hebben kuikens, kleine Geert (een caafje) zit nu bij z'n paps, maar vergt nog een extra oogje. Z'n zusjes wonen al bij hun nieuwe baasjes. Z'n moeder krijgt donderdag gezelschap van een nieuw jong zeugje. Wel zo gezellig. De 6 babykonijntjes groeien als kool. Met vijf buitenrennen met beestjes en in de stal nog een paar hokken én het kippenhok met twee compartimenten, beiden bewoond natuurlijk, loop ik 's morgens een half uur rond om alles te voederen en 's avonds nog eens drie kwartier. Nu ik even geen oogst te verwerken heb is het weer tijd voor de onkruidbestrijding en het in orde maken van de herfst- en winterstalling voor cavia's en konijnen. De eerste zaden van de zonnebloemen zijn alweer rijp, dus vliesdoek eromheen om te voorkomen dat de vogels alles al op hebben voordat wij de zaden kunnen oogsten. Een deel is natuurlijk wel voor de vogels, maar de mooiste, grootste zaadhoofden zijn voor ons... Vanavond stond ik in de tuin, bezig met het vliesdoek, toen ik de eerste regenspetters al voelde. O jee, dat ga ik niet redden. Hup, het hele gereedschappakket opgepakt, de tuin door, over het hek en snel de stal in. Het was natuurlijk al te laat, maar nat tot op m'n huid was ik nog niet. Met een visioen over een warme douche een oude regenjas aangetrokken - meer voor de show dan dat het echt helpt - en maar weer naar buiten om nog even het kleine kippendeurtje dicht te doen. Laatst oog in oog met een vos hier onder de kersenboom... risico namen we toch al niet, maar nu dus helemaal niet meer. Snel het kippenhok in - hè bah, die kip is nog niet thuis! De enige kip die op dit moment niet in de ren zit met kuikens maakt elke middag d'r wandelingetje en als het gaat schemeren duikt ze haar hok weer in, maar nu niet dus. Weer naar buiten dan maar, kip waar zit je... Het werd toch al aardig donker. Zenuwachtig liep ze heen en weer, kon het gaatje in het gaas niet meer vinden waardoor ze de kippenwei weer inloopt op weg naar huis... In de strómende regen gaatje groter gemaakt, kip in de hoek gedreven, na 5 minuten had ze het door... hèhè. Ze zal gedacht hebben 'ik weet niet wat jij hier staat te doen, maar ík blijf niet in de regen staan!' Troela. Tsjongejonge wat een mens al niet over heeft voor zo'n kippendeurtje met de grendel erop. Inmiddels hield die regenjas de regen niet meer tegen, het water liep vanaf m'n broek m'n klompen in. Nog een geluk dat ik geen sokken aan had, die trek je zo moeilijk uit als ze nat zijn :) Maar weet je, ik zou dus voor geen goud willen ruilen met het comfort van een appartement zonder buitenboel waar je voortdurend achteraan moet. Nee geef mij maar die ruwe werkhanden met zwarte groeven die je niet meer schoonkrijgt, gesjouw met balen voer, emmers vol fruit, een aanrecht vol met vuile vaat na het inmaken. Want aan de andere kant van de medaille hebben we de geluiden van de weidevogels, het steenuiltje wat roept in de schemer, ieder jaar weer al die jonge dieren geboren zien worden en alle kleine verrassingen in de tuin van planten die opkomen op een plek waar je het niet had verwacht.